3.Προμηθέας

Αρχαίο δράμα.

Εκείνος που φέρει την φωτιά.

Δεσμώτης. Φυλακισμένος.

Ακροπατούσε στων βουνών τις κορυφές.

Προστάτης. Άνθρωπος.

Εκείνος από Έρωτα σπαρμένος.

Ατρόμητος. Τρομοκράτης.

Αγάπησε περισσότερο από ότι αγαπήθηκε.

Λυτρωτής. Ξεχασμένος.

Εκείνος που του έδεσαν τα χέρια.

Νικητής. Χαμένος.

Της Θέμιδας ο γιος ο πιο αγαπημένος.

Μονάκριβος. Πυρωμένος.

Ομολόγησε τα κρίματα των ανθρώπων.

Και κλαίνε τα ποτάμια. Τρέχοντας μονάχα εμπρός.

Πένθος παλιό. Ζωή ορμητική.

2. Ενστικτωδώς

Διάταση αισθήσεων, ωδή παραισθήσεων.

Αγγίζω τα μάτια σου.

Ανοίγω το κορμί σου.

Ακούω την ψυχή σου.

Ενστικτωδώς, πυρετωδώς.

Βρίσκω τις λέξεις μου.

Βασανίζω τις σκέψεις μου.

Βυθίζω το πάθος μου.

Απευθείας ανάδυση, ακαριαία παράλυση.

Γραφώ από υπερβολή.

Γυρίζω από προσμονή.

Γιατρεύω την πληγή.

Καταρρακτωδώς, μανιωδώς.

Διαλέγω το άγγιγμα σου.

Διαλύομαι στην φωτιά σου.

Δραπετεύω κοντά σου.

1. Ο ουρανός στα χέρια της

 Ο ουρανός στα χέρια της

έμοιαζε σαν μισοφέγγαρο 

στεφανωμένο με αστέρια

και δυο ρωγμές στη μέση.

Το σώμα της είχε εκείνη 

την σφοδρότητα όπως

οι Αυγουστιάτικες μπόρες

που μυρίζουν αιωνιότητα.

Και όπως μετρούσε τα κόκαλα

στην πλάτη της ήτανε λες

και σκαρφάλωνε στην γειτονιά

του ονείρου.

Η σάρκα αναφλεγότανε αργά

από εκείνα τα φιλιά

που διαπερνούσαν σαν κομήτες

την τροπόσφαιρα της ύπαρξης.

Εγκατάσταση σε ξένη γη

μοιάζει ετούτο το σεργιάνι

σε λέξεις και εικόνες δίχως συνοχή

ο έρωτας τρυπώνει πάλι.

Κύκλος δεύτερος: 1α. Μετάβαση

Επιστροφή στην παιδική ηλικία

χωρίς ενοχή καμία,

με μία έκδηλη υπεροψία,

έτοιμη σαν το παιδί να παραπονεθεί.

Για όλα εκείνα που ενώ έχουν εννοηθεί,

δεν έχουν ειπωθεί,

όπως το χιόνι προτού στην υγρή άσφαλτο,

τους κρυστάλλους του απλώσει

και αφεθεί να λιώσει.

Αποστροφή μιας ενηλικίωσης στυγνής,

με ατέρμονους κύκλους καταφανείς,

χωρίς συνοχή καμία,

έτοιμη σαν αστέρι να εκραγεί.

Για όλα εκείνα τα πρέπει και τα μη

που στον αιώνα τον άπαντα έχουν ξεχαστεί,

όπως ο φοίνικας γεννιέται από τις στάχτες του

αφού στο παρελθόν καεί.

10.Τελευταίο βράδυ

 Σώματα, ναοί στραμμένοι προς Ανατολάς.

Εξορίες δίχως τελειωμό με αφορισμούς εξ΄ορισμού σπαρμένους.

Άγγιγμα, σαν μύρο που κυλάει το χάδι.

Στάχτες δίχως φλόγα οι ψυχές που ανάβλυσαν κρυμμένες στης νύχτας την αγκάλη.

Εξομολόγηση, των εραστών οι ανάσες που μπλέκονταν και ξεμπλέκονταν

στην αιωνιότητα να φτιάξουν κομποσκοίνι.

Την τελευταία νύχτα εκείνη,

ο θάνατος έμοιαζε ετούτη τη Γη

για άλλη να αφήνει και στεφάνι νικητήριο

στον έρωτα να δίνει.

 

9. Ο κήπος με τα γιασεμιά

 Λευκό και ατέλειωτο,

άπλωνε τα κλωναράκια του,

ο τόπος να μοσχοβολήσει.

Γιασεμί στην πόρτα μου μπροστά,

φύτρωσε και την ψυχή μου λύτρωσε

στης καρδιάς τα ανοιχτά.

Λευκό και ταπεινό,

γέμιζε πέταλα τους ανυποψίαστους περαστικούς,

για να τους ανησυχήσει.

Γιασεμί που σε έκοβα

κάθε βραδιά, καθώς στα μάτια μου

σε έφερνα μπροστά.

Λευκό και αγέραστο,

στριμωχνόσουν σε έναν βασιλικό κοντά

και ο λόγος μου στο πέρασμά σου

σιωπούσε.

8.Αμμοθίνες

 Ένας ποιητής καθότανε μαρμαρωμένος,

βαθιά υποψιασμένος.

Εκεί στης Βόρειας Θάλασσας τις εκβολές,

σαλταρισμένος.

Με το μυαλό ταξίδευε

και η άμπωτη του ονείρου καραδοκούσε.

Μία-μία τις αμμοθίνες μετρούσε

με έναν απροσδόκητο φόβο

για εκείνα τα αυλάκια που άνοιγε

κάθε δάκρυ που κυλούσε.

Εκεί που ο ήλιος δύει εξαγριωμένος

στα βάθη της θάλασσας και τα σύννεφα

μαίνονται να τον κατασπαράξουν αν κάνει

να εξαπλωθεί.

Με τις καταιγίδες που στην καρδιά του ζύγωναν,

άρχισαν σαν υγρασία οι περασμένες του πληγές

τα κόκκαλα του να τρυπούν.

Ένα-ένα τα κύματα γλιστρούσαν

με θράσος κάμποσο

για να εναποθέσουν άδεια κελύφη

κάθε χρόνο που περνούσε.

Εκεί που οι σταθμοί των τρένων δεν είχαν βαγόνια

για να επιστρέψει, δρομολόγια για να επιβιβαστεί,

έρωτες για να καταδικαστεί.

7.Εσπερινή διερώτηση

 Μπορεί άραγε να φτάσει κάποιος στο Πορί,

δίχως να απορεί για εκείνα που δεν μπορεί;

Μπορεί άραγε ο άνεμος μπορεί,

το Ικάριο πέλαγος να απαρνηθεί και

από άλλες θάλασσες να παραπλανηθεί;

Μπορεί άραγε το μαζί να’ ρθει,

δίχως σαν το μικρό παιδί να φοβηθεί και

σαν πορθημένο κάστρο να λεηλατηθεί;

Μπορεί άραγε η νύχτα την αυγή να διαδεχθεί,

με την ψευδαίσθηση ότι το φεγγάρι ποτέ του

δεν θα την απαρνηθεί;

Και ετούτη η διερώτηση η εσπερινή

μπορεί αστεία να φανεί

όπως εκείνο το πρωί που το εγώ με το εσύ

πάλευε με το εμείς να ευθυγραμμιστεί.

6.Το γλυκό πικρό

Όταν το πρόβλημα συνάντησε το δεν μπορώ,

οι φόβοι στρωθήκαν σε ατέρμονο κρυφτό,

ένα απόγευμα που με κέρναγες γλυκό σιροπιαστό,

σε κάποιας χώρας το σοκάκι το σκαλιστό,

ένα γέλιο το σκάσε άρον άρον μην και το δω,

δεν με αφήνει τα λόγια να σκεφτώ,

και καθώς κάνω στο ρυθμό να αφεθώ,

από τον Ιούδα ήρθε η ώρα να φιληθώ,

και όπως ξεφεύγει η αιτία σαν αναφιλητό,

στο φως ανατινάζομαι και ξεγλιστρώ,

σε ένα τασάκι εμαγιέ καταλήγω να σβηστώ,

και ανάμεσα σε τελειωμένες γόπες να ανακυκλωθώ.

5.Αγία Άννα

 Σεργιάνιζες σε εκείνα τα βράχια,

τα μπηγμένα σε ένα πέλαγο βαθύ,

την καρδιά μου για να ταΐσεις πεταλίδες.

Ταξίδευες σε εκείνο το βυθό,

με διαστρεβλωτικά γυαλιά,

τάχα μου να ψάρια πώς κυνηγούσες λες,

μα τον ερωτά μας εκεί μπορούσες

και τον έβλεπες ακόμα πιο μεγάλο.

Και γύριζα τις σελίδες,

αναζητώντας τα δίστιχα του Γκάτσου για να στα θυμίσω,

μα το αφρισμένο κύμα όλο και ζύγωνε για να μας πνίξει.

Και εκείνο το αγέρωχο ξωκλήσι της Αγίας Άννας

μας περιεργαζότανε το ίδιο κατάλευκο και σιωπηλό,

καθώς βυθιζόμασταν ο ένας στην αλήθεια του άλλου.

4.Cinquantenaire

Σαν το φύλλωμα των δέντρων

που σκύβει να φιλήσει

τις ψιχάλες της βροχής

πριν συντριβούν στο χώμα

φάνηκε ο έρωτας μες στην ντροπή.

Σαν της αψίδας τον θρίαμβο

που αντηχεί μες στις μαρμάρινες καμάρες

μετά από μία μάχη άνιση

σφάλισαν τα μάτια εκείνη τη βραδιά.

Μια καντίνα ξεπρόβαλε στη δημοσιά

με τις στιγμές να πνίγονται

ανάμεσα σε καφέδες και λόγια μετά την δουλειά,

ξεροστάλιασε να περιμένει τη συμφορά.

Λόγια της στιγμής,

σε κάνουν να παραφερθείς,

και σε κράσπεδα υγρά καταμεσής,

στης μνήμης την ανηφοριά να αναρριχηθείς.

3.Καλοταρίτισσα

 Μια πυξίδα μες στην παραζάλη,

στην μέση του πουθενά παν κι άλλοι γι’ αυτό το ακρογιάλι;

Κατεβασιά απότομη τραχιά,

σαν πέτρα που κατρακυλάει αποκαμωμένη,

να φτάσει σε ένα τέρμα με τον ήλιο γέρμα.

Μια αγωνία μέσα στο κεφάλι,

στου ονείρου τη φωτιά καίγονται πάλι οι εραστές

το τελευταίο εκείνο βράδυ.

Φάρσα κακόγουστη παλιά,

σαν καράβι που σκούριασε η αγάπη και

μοιάζει με ναυάγιο που την θάλασσα πότισε με ατσάλι.

Μια βουτιά μες στην ψυχή,

στου μυαλού την ηδονή,

πως ετούτο το σκαρί μια μέρα αλαργινή,

γερό θα γενεί και πάλι.

2.Το χαμένο καπέλο

 Φύσηξε αέρας και στο πέταγμα της μέρας, ήρθες εσύ.

Τραγούδι αντηχεί όπως το πέρασμα μιας σφαίρας, ήσουν εσύ.

Κύλησε με το πέρας εκεί στου Κάστρου την κορδιλιέρα, φάνηκες εσύ.

Καπέλο χαμένο από τον άνεμο κατατρεγμένο, πέταξες εσύ.

Τύλιξε σαν σάβανο ο ουρανός το Αιγαίο, ανέτειλες εσύ.

Και όταν μια μέρα ξαναγυρίσω για να σε αναζητήσω,

τα ρέστα για τον αποχωρισμό δεν θα σου ζητήσω,

στο πέρασμα του χρόνου θα αποφασίσω,

εάν μου το έκλεψες εσύ.

Κύκλος πρώτος:1.Του γυρισμού

Έρωτας αψύς,

όπως όταν στην πέτρα πέφτεις καταγής,

προτού αναφλεγείς και στο απέραντο γαλάζιο πέσεις να σβηστείς.

Αυτολεξεί,

όπως ο τόνος της ψυχής δευτερευόντως θα αποσυρθείς,

και σαν σκουριά θα ανασυρθείς.

Απρεπής,

όπως το σκίσιμο ραφής εν μία νυκτί θα παρασυρθείς,

και σαν βότσαλο στην θάλασσα θα ανατραπείς.

Ασκεπής,

όπως ο ουρανός χωρίς φεγγάρι, παντέρημος θα περιπλανηθείς

και σαν πανσέληνος τόπο ξένο θα στεφανωθείς.

Ανασφαλής,

όπως ο μαθητής χωρίς αλφαβητάρι, ανέτοιμος να διδαχθείς

και σαν άγραφο χαρτί στη δίνη του ανέμου να παραδοθείς.

Αναφανδόν

Διατείνοντας τα δάχτυλα

σε απόλυτη έκταση 

ένας πίδακας από ασήμι 

κυκλωμένος, εξόρμησε.

Γέμισαν τα αλλεπάλληλα

ρυάκια της παλάμης

ανενεργούς κρατήρες

με όσα δεν ειπώθηκαν.

Επιρρήματα που προηγήθηκαν

του υποκειμένου.

Μπλεχτήκανε οι δείκτες

με τους παράμεσους

και οι αντίχειρες με τις

φλεβικές απολήξεις.

Το κράτημα αιωρούνταν

ρυθμικά, ενώ στην χαραμάδα

των χεριών αναδυόταν

η Σελήνη, αναφανδόν.

Υποκείμενα στραμμένα

ενάντια του κατηγορουμένου.

Το ασήμαντο

Δυο χέρια σκίζανε τον άνεμο
σαν το χαρτί το φως.
Και ο άνεμος δεν ρώταγε
μέσα στα στενά κρυβότανε.

Δυο χρόνια τρέχανε στης μάνας την αγκάλη
σαν το παιδί στο πάρκο.
Και ο χρόνος δεν κόταγε
μέσα από το γυαλί διαστρεβλωνότανε.

Δυο πιόνια παίζανε την βασίλισσα όλα για όλα
σαν αξιωματικοί σε διαμάχη.
Και ο βασιλιάς δεν σωζότανε
μέσα στην πλάνη του χανότανε.

Το ασήμαντο κοιτούσε περιπαιχτικά το σημαντικό
όπως το δυο σκόνταφτε στο εγώ του ενός.

O καρεκλιάς

Πρωί πρωί κάτω απ'τα φύλλα της ιτιάς
ντελάλι βγήκε και συστηνότανε ως καρεκλιάς.
Τέσσερα ξύλα κρατούσε ενωμένα
και ερμήνευε πως σαν καρέκλα ήτανε βαλμένα.
Κάποτε τα πούλησε σε μία με το όνομα Μπερνάρντα
που από το πολύ γινάτι ποτέ δεν στέργιωσε με άντρα.
Πάνω στο ξύλο της ιτιάς καρφώθηκαν τα δόντια της οχιάς
που χρόνια απ'το φαρμάκι της έπινε ο καρεκλιάς.
Κορμί είχε από ξύλο και το πρωί πήγαινε κόντρα στον ήλιο,
τον ίσκιο του φοβότανε και πήγαινε σκυφτός.
Τάχα σταυρούς πως ξύλωνε σαν ένωνε τα ξύλα με καρφιά
όμως τα δυο του τα χέρια δενόντουσαν ακόμα πιο σφιχτά.

Καραβάνι

Και εκείνα τα δέντρα φαίνονται
να συνοστίζονται στην ράχη του λόφου
σαν καραβάνια.

Κάτω από έναν ουρανό γκρίζο
στου φθινοπώρου την αρχή νομίζω.

Και εκείνη η θάλασσα
να σβήνει στου ορίζοντα τα πλάτη
σαν να την κατάπιε η ομίχλη.

Κάτω από σκέπαστρα μεταλλικά
ακούγεται η βροχή στον τσίγκο σαν βεγγαλικά.

Και έπειτα τα σπίτια χαμηλά
να μοιάζουνε μ'ακίδες
καρφωμένες στο χώμα.

Πάνω από τα λόγια
να γεννιέται ένας Οκτώβρης
αλλιώτικος,λες και τον περίμενες
από χρόνια....

Γκράφιτι

,

Ένα παιδί που προσπαθεί,
να ξεριζώσει γκράφιτι από τοίχο,
μου θύμησε της αφέλειας τον ήχο.

Και ούτε θυμάμαι τις λέξεις
πώς να γράψω,αφού προτίμησα
τους τοίχους να διαγράψω.

Ένα παιδί που ονειροπολεί,
δεν έτυχε να το πετύχω,
και τα όνειρα του φόρεσα σε στίχο.

Και ούτε θυμάμαι τις ρίμες
πώς να αλλάξω,και πώς να απαλλαχτώ
δίχως το βήμα μου να χάσω.

Ένα παιδί μου μεγαλώνει,
που να το κρύψω για να μην τρομάξει,
στου φόβου καβάλα το αμάξι.

Και ούτε ξεχνώ
πώς μοιάζει πότε το σκοτάδι και πότε το φώς,
πώς παύει το πότε,το πού και το ποιός,
πώς γίνεται το χώμα θησαυρός
και η σιωπή αβάσταχτος καρπός.

Παροδικό

Στο άδειο τρένο είναι το παρελθόν
που πέρασε μες στο παρόν
και γέρασε.

Άδειο βαγόνι και άραξε,
στο αμαξοστάσιο τα σωθικά του άδειασε.

Μια γριούλα στέκει χαμογελαστή,
περιμένοντας της αποβάθρας το φιλί,
ποιόν γέλασε και από ποιόν να έχει γελαστεί.

Κάθε τέλος και αρχή,
μία θέση που έχει μείνει αδειανή,
θα γεμίσει πριν το μέλλον μας να'ρθει.

Ξημερώνει,φτάνει η ώρα η εσπερινή
πρώτο το σήμαντρο,μετά και η ανατολή.

Λόγια λόγια,
όλα έχουν ξεχαστεί,
μες στον υπόγειο σταθμό γίνηκαν πια σιωπή.

Μονάχα η επιτάχυνση του τρένου αντηχεί,
σαν τον οχετό προτού στο διάβα ξεχυθεί.