6.Το γλυκό πικρό

Όταν το πρόβλημα συνάντησε το δεν μπορώ,

οι φόβοι στρωθήκαν σε ατέρμονο κρυφτό,

ένα απόγευμα που με κέρναγες γλυκό σιροπιαστό,

σε κάποιας χώρας το σοκάκι το σκαλιστό,

ένα γέλιο το σκάσε άρον άρον μην και το δω,

δεν με αφήνει τα λόγια να σκεφτώ,

και καθώς κάνω στο ρυθμό να αφεθώ,

από τον Ιούδα ήρθε η ώρα να φιληθώ,

και όπως ξεφεύγει η αιτία σαν αναφιλητό,

στο φως ανατινάζομαι και ξεγλιστρώ,

σε ένα τασάκι εμαγιέ καταλήγω να σβηστώ,

και ανάμεσα σε τελειωμένες γόπες να ανακυκλωθώ.

5.Αγία Άννα

 Σεργιάνιζες σε εκείνα τα βράχια,

τα μπηγμένα σε ένα πέλαγο βαθύ,

την καρδιά μου για να ταΐσεις πεταλίδες.

Ταξίδευες σε εκείνο το βυθό,

με διαστρεβλωτικά γυαλιά,

τάχα μου να ψάρια πώς κυνηγούσες λες,

μα τον ερωτά μας εκεί μπορούσες

και τον έβλεπες ακόμα πιο μεγάλο.

Και γύριζα τις σελίδες,

αναζητώντας τα δίστιχα του Γκάτσου για να στα θυμίσω,

μα το αφρισμένο κύμα όλο και ζύγωνε για να μας πνίξει.

Και εκείνο το αγέρωχο ξωκλήσι της Αγίας Άννας

μας περιεργαζότανε το ίδιο κατάλευκο και σιωπηλό,

καθώς βυθιζόμασταν ο ένας στην αλήθεια του άλλου.

4.Cinquantenaire

Σαν το φύλλωμα των δέντρων

που σκύβει να φιλήσει

τις ψιχάλες της βροχής

πριν συντριβούν στο χώμα

φάνηκε ο έρωτας μες στην ντροπή.

Σαν της αψίδας τον θρίαμβο

που αντηχεί μες στις μαρμάρινες καμάρες

μετά από μία μάχη άνιση

σφάλισαν τα μάτια εκείνη τη βραδιά.

Μια καντίνα ξεπρόβαλε στη δημοσιά

με τις στιγμές να πνίγονται

ανάμεσα σε καφέδες και λόγια μετά την δουλειά,

ξεροστάλιασε να περιμένει τη συμφορά.

Λόγια της στιγμής,

σε κάνουν να παραφερθείς,

και σε κράσπεδα υγρά καταμεσής,

στης μνήμης την ανηφοριά να αναρριχηθείς.

3.Καλοταρίτισσα

 Μια πυξίδα μες στην παραζάλη,

στην μέση του πουθενά παν κι άλλοι γι’ αυτό το ακρογιάλι;

Κατεβασιά απότομη τραχιά,

σαν πέτρα που κατρακυλάει αποκαμωμένη,

να φτάσει σε ένα τέρμα με τον ήλιο γέρμα.

Μια αγωνία μέσα στο κεφάλι,

στου ονείρου τη φωτιά καίγονται πάλι οι εραστές

το τελευταίο εκείνο βράδυ.

Φάρσα κακόγουστη παλιά,

σαν καράβι που σκούριασε η αγάπη και

μοιάζει με ναυάγιο που την θάλασσα πότισε με ατσάλι.

Μια βουτιά μες στην ψυχή,

στου μυαλού την ηδονή,

πως ετούτο το σκαρί μια μέρα αλαργινή,

γερό θα γενεί και πάλι.

2.Το χαμένο καπέλο

 Φύσηξε αέρας και στο πέταγμα της μέρας, ήρθες εσύ.

Τραγούδι αντηχεί όπως το πέρασμα μιας σφαίρας, ήσουν εσύ.

Κύλησε με το πέρας εκεί στου Κάστρου την κορδιλιέρα, φάνηκες εσύ.

Καπέλο χαμένο από τον άνεμο κατατρεγμένο, πέταξες εσύ.

Τύλιξε σαν σάβανο ο ουρανός το Αιγαίο, ανέτειλες εσύ.

Και όταν μια μέρα ξαναγυρίσω για να σε αναζητήσω,

τα ρέστα για τον αποχωρισμό δεν θα σου ζητήσω,

στο πέρασμα του χρόνου θα αποφασίσω,

εάν μου το έκλεψες εσύ.

Κύκλος πρώτος:1.Του γυρισμού

Έρωτας αψύς,

όπως όταν στην πέτρα πέφτεις καταγής,

προτού αναφλεγείς και στο απέραντο γαλάζιο πέσεις να σβηστείς.

Αυτολεξεί,

όπως ο τόνος της ψυχής δευτερευόντως θα αποσυρθείς,

και σαν σκουριά θα ανασυρθείς.

Απρεπής,

όπως το σκίσιμο ραφής εν μία νυκτί θα παρασυρθείς,

και σαν βότσαλο στην θάλασσα θα ανατραπείς.

Ασκεπής,

όπως ο ουρανός χωρίς φεγγάρι, παντέρημος θα περιπλανηθείς

και σαν πανσέληνος τόπο ξένο θα στεφανωθείς.

Ανασφαλής,

όπως ο μαθητής χωρίς αλφαβητάρι, ανέτοιμος να διδαχθείς

και σαν άγραφο χαρτί στη δίνη του ανέμου να παραδοθείς.

Αναφανδόν

Διατείνοντας τα δάχτυλα

σε απόλυτη έκταση 

ένας πίδακας από ασήμι 

κυκλωμένος, εξόρμησε.

Γέμισαν τα αλλεπάλληλα

ρυάκια της παλάμης

ανενεργούς κρατήρες

με όσα δεν ειπώθηκαν.

Επιρρήματα που προηγήθηκαν

του υποκειμένου.

Μπλεχτήκανε οι δείκτες

με τους παράμεσους

και οι αντίχειρες με τις

φλεβικές απολήξεις.

Το κράτημα αιωρούνταν

ρυθμικά, ενώ στην χαραμάδα

των χεριών αναδυόταν

η Σελήνη, αναφανδόν.

Υποκείμενα στραμμένα

ενάντια του κατηγορουμένου.