Ιδομενέας

Πολλές οι εκδοχές
για να είναι αληθινές.
Νομίσματα που κατρακυλούν

από τρύπιες τσέπες.

Όψεις διπλές
τα λόγια που λες.
Υποσχέσεις που σβήνουν
από το χθες.

Δεισιδαιμονίες
και υπεκφυγές.
Βήματα που θα αφεθούν
σαν ενοχές.

Επιστροφές αλαργινές
για να τιμάς τις αλλαγές.
Θυσίες που θα πλεχτούν
σαν θηλιές.

Στα δυο σου χέρια
υψώνονται βουνά από άμμο.
Ίχνος να μην φανεί
σαν πέφτεις χάμω.

Στα δυο σου βλέφαρα
απλώνεται η στάχτη.
Μιαν εξορία διάλεξε
σαν σηκωθείς επάνω.

Στον επόμενο τόνο

Ξεκινάς και είσαι τόσο δα μικρό,
στο ένα χέρι σε κρατώ,
να περάσουμε το δρόμο,
να γλιτώσεις απ'τον πόνο.

Στον επόμενο τον τόνο,
όλα όσα αγαπάς θα στα λυτρώνω.
Έλα να προλάβουμε το χρόνο,
δως μου μόνο προσμονή.

Προχωράς και είσαι πια παιδί,
στο ένα χέρι παγωτό στο άλλο ευχή,
να μαλώνεις με το σκύλο,
να στεριώνεις με το φίλο.

Στον επόμενο τον τόνο,
όλα όσα πια μισείς θα τα σηκώνω,
έλα να γυρίσουμε πίσω το χρόνο,
δως μου μόνο υπομονή.

Τώρα πια δεν σε αντέχεις,
είσαι ενήλικας με θέσεις.
Μια ζωή που όλο τρέχεις,
για όλα εκείνα που δεν έχεις.

Στον επόμενο τον τόνο,
τώρα πια δεν σε γλιτώνω.
Ένα ξέρω όμως μόνο,
σ'αγαπώ και το δηλώνω.

Αγάπη

Σηκώστε με να δω
μέχρις εκεί που η θάλασσα ματώνει

από όλα εκείνα
που η μνήμη δεν σηκώνει.

Πολλά ταξίδια
μα κανένα δεν στεργιώνει
και εκεί που αρχίζει το όνειρο
όλο και τελειώνει.

Ρωτήστε να σας πω
ποιά άνοιξη γλιτώνει
μέσα σε τούτους τους καιρούς
που μέλια δεν σηκώνει.

Πολλά τα λόγια
και η λαλιά δεν πρόφτασε να σβήσει
όλα εκείνα τα πρωινά
που πάλευαν ενάντια στη δύση.

Αφήστε με τώρα λοιπόν
στη θάλασσα να υψώσω
όλο εκείνον τον καιρό
που έκανα να νιώσω.

Άνοιξε άνοιξη

Μια άνοιξη στο χείλος των κλαδιών

σαν όνειρο που πρόβαλε εμπρός.

Και οι άνθρωποι μόνοι στο ίδιο σαλόνι
τσιγάρο βαρύ η υπόθεση σηκώνει.

Πουλάκι μικρό για πέρνα από δω
αυτί να στήσω να ακούσω το μύστικο.

Και εκείνος που κρυώνει με μόνο σεντόνι
την ελπίδα που ποτέ δε σε σκοτώνει.

Τραγούδι χαμένο στον ήλιο δωσμένο
του κόσμου τούτου πια το πεπρωμένο.

Και εσένα και μένα τα χέρια απλωμένα
σε αόρατους κόσμους με μάτια κλεισμένα.

Αγάπη μου πρώτη για πες μου εσύ
ποιά λόγια να αφήσω πριν χαθείς.

Και εκείνοι που λένε πως ποτέ δεν κλαίνε
στης πρώτης άνοιξης το βήμα,πάντα φταίνε.

Τα ναυάγια

Για να σβηστεί αυτό
που γράφτηκε στο σώμα
πρέπει  κάποιος κάπου κάποτε
μια νέα ιστορία να του πει.

Σαν τα ναυάγια
που στέριωσαν στο χώμα
έτσι σκουριάζει η ανάμνηση
που έμεινε νωπή.

Έρωτας είπανε
πως ήτανε ακόμα
προτού στης θάλασσας
το κύμα βαφτιστεί.

Σαν τα ναυάγια
που δεν έφτασαν ακόμα
σε ποια στεριά,σε ποια αγκαλιά
να χάνεσαι εσύ.

Χτυπάει ο άνεμος
και σπέρνεται στα βράχια
μια ιαχή που πάλλεται τα βράδια
μέσα στο θράψαλο που βάφτισαν κορμί..

Φώς

Απ'την ανατολή ως και τη δύση
τρέχει το φως πρωτού ραγίσει.

Παίρνει μαζί και σένανε και μένα
και όλα κείνα που μοιάζουνε ειπωμένα.

Από τα έγκατα έως τη ζήση
διάφανο είναι από τη φύση.

Παίρνει τα χρώματα και τα φοράει
και τα οικεία για ξένα τα πουλάει.

Από την άγνοια έως την κρίση
όλα τα χάνει πρωτού κερδίσει.

Δίνει στα μάτια τα ανοιγμένα
μορφές και σχήματα ολανθισμένα.

Και απ'την ψυχή καθώς περνά
τα διάφανα φαντάζουν ορατά.

Εκεί που σώνεται το σκότος
γεννιέται ο ήλιος ο πρώτος.

Απόβαση

Για μιαν απόβαση στερνή

μιλάει όλη η ανθρωπότης.

Και να σου υψώνεται

του πολέμου το κατάρτι

να πλέει ανατολικά

στης Μεσογείου τα νερά.

Για μιαν απόφαση τρελή

μιλάει μια ξύλινη εκπομπή.

Και να σου ορμάνε

της ειρήνης τα αρπακτικά

το μαύρο γάλα της Γης

να κόψουν σε λεφτά.

Για μιαν απόρθητη σιγή

που από άκρο σ'άκρο έχει σταθεί.

Και να σου τώρα το παιδί

στης Αλεξάνδρειας την αυλή

μαζεύει στάχτες και ψωμί

για κείνο το αύριο που αργεί.

Για μιαν αγάπη ειπωμένη

που ανάξια τώρα αργοπεθαίνει.

Και να σου μια μάνα

στης Δαμασκού το ασκέρι

να ψάχνει χρόνια το παιδί

την ώρα που υποφέρει.

Για κείνη τη νύχτα την φθινοπωρινή

που σαν φύλλο έπεσε η ψυχή.