Λίγα λόγια...

''Aρκεί ένα ποίημα.
Ένα μόνο ποτήρι με στίχους για να μεθύσω.
Έχουν πέσει οι αντοχές μου.
Οι φίλοι μου με μαζεύουν από τα γραπτά μου.
Έλα σήκω πέρασε η ώρα μου λένε.
Έτσι που πας θα καταστραφείς.
Μην παίρνεις τη ζωή κατάκαρδα.
Δεν φταίω εγώ τους απαντώ.
Μικρό η μάνα μου με θήλαζε λέξεις.''
Νίκος Σκούτας.

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2022

2. Ενστικτωδώς

Διάταση αισθήσεων, ωδή παραισθήσεων.

Αγγίζω τα μάτια σου.

Ανοίγω το κορμί σου.

Ακούω την ψυχή σου.

Ενστικτωδώς, πυρετωδώς.

Βρίσκω τις λέξεις μου.

Βασανίζω τις σκέψεις μου.

Βυθίζω το πάθος μου.

Απευθείας ανάδυση, ακαριαία παράλυση.

Γραφώ από υπερβολή.

Γυρίζω από προσμονή.

Γιατρεύω την πληγή.

Καταρρακτωδώς, μανιωδώς.

Διαλέγω το άγγιγμα σου.

Διαλύομαι στην φωτιά σου.

Δραπετεύω κοντά σου.




Τρίτη 17 Μαΐου 2022

1. Ο ουρανός στα χέρια της

 Ο ουρανός στα χέρια της

έμοιαζε σαν μισοφέγγαρο 

στεφανωμένο με αστέρια

και δυο ρωγμές στη μέση.

Το σώμα της είχε εκείνη 

την σφοδρότητα όπως

οι Αυγουστιάτικες μπόρες

που μυρίζουν αιωνιότητα.

Και όπως μετρούσε τα κόκαλα

στην πλάτη της ήτανε λες

και σκαρφάλωνε στην γειτονιά

του ονείρου.

Η σάρκα αναφλεγότανε αργά

από εκείνα τα φιλιά

που διαπερνούσαν σαν κομήτες

την τροπόσφαιρα της ύπαρξης.

Εγκατάσταση σε ξένη γη

μοιάζει ετούτο το σεργιάνι

σε λέξεις και εικόνες δίχως συνοχή

ο έρωτας τρυπώνει πάλι.


Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2022

Κύκλος δεύτερος: 1α. Μετάβαση

Επιστροφή στην παιδική ηλικία

χωρίς ενοχή καμία,

με μία έκδηλη υπεροψία,

έτοιμη σαν το παιδί να παραπονεθεί.

Για όλα εκείνα που ενώ έχουν εννοηθεί,

δεν έχουν ειπωθεί,

όπως το χιόνι προτού στην υγρή άσφαλτο,

τους κρυστάλλους του απλώσει

και αφεθεί να λιώσει.

Αποστροφή μιας ενηλικίωσης στυγνής,

με ατέρμονους κύκλους καταφανείς,

χωρίς συνοχή καμία,

έτοιμη σαν αστέρι να εκραγεί.

Για όλα εκείνα τα πρέπει και τα μη

που στον αιώνα τον άπαντα έχουν ξεχαστεί,

όπως ο φοίνικας γεννιέται από τις στάχτες του

αφού στο παρελθόν καεί.





Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2021

10.Τελευταίο βράδυ

 Σώματα, ναοί στραμμένοι προς Ανατολάς.

Εξορίες δίχως τελειωμό με αφορισμούς εξ΄ορισμού σπαρμένους.

Άγγιγμα, σαν μύρο που κυλάει το χάδι.

Στάχτες δίχως φλόγα οι ψυχές που ανάβλυσαν κρυμμένες στης νύχτας την αγκάλη.

Εξομολόγηση, των εραστών οι ανάσες που μπλέκονταν και ξεμπλέκονταν

στην αιωνιότητα να φτιάξουν κομποσκοίνι.

Την τελευταία νύχτα εκείνη,

ο θάνατος έμοιαζε ετούτη τη Γη

για άλλη να αφήνει και στεφάνι νικητήριο

στον έρωτα να δίνει.

 

Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2021

9. Ο κήπος με τα γιασεμιά

 Λευκό και ατέλειωτο,

άπλωνε τα κλωναράκια του,

ο τόπος να μοσχοβολήσει.

Γιασεμί στην πόρτα μου μπροστά,

φύτρωσε και την ψυχή μου λύτρωσε

στης καρδιάς τα ανοιχτά.

Λευκό και ταπεινό,

γέμιζε πέταλα τους ανυποψίαστους περαστικούς,

για να τους ανησυχήσει.

Γιασεμί που σε έκοβα

κάθε βραδιά, καθώς στα μάτια μου

σε έφερνα μπροστά.

Λευκό και αγέραστο,

στριμωχνόσουν σε έναν βασιλικό κοντά

και ο λόγος μου στο πέρασμά σου

σιωπούσε.

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2021

8.Αμμοθίνες

 Ένας ποιητής καθότανε μαρμαρωμένος,

βαθιά υποψιασμένος.

Εκεί στης Βόρειας Θάλασσας τις εκβολές,

σαλταρισμένος.

Με το μυαλό ταξίδευε

και η άμπωτη του ονείρου καραδοκούσε.

Μία-μία τις αμμοθίνες μετρούσε

με έναν απροσδόκητο φόβο

για εκείνα τα αυλάκια που άνοιγε

κάθε δάκρυ που κυλούσε.

Εκεί που ο ήλιος δύει εξαγριωμένος

στα βάθη της θάλασσας και τα σύννεφα

μαίνονται να τον κατασπαράξουν αν κάνει

να εξαπλωθεί.

Με τις καταιγίδες που στην καρδιά του ζύγωναν,

άρχισαν σαν υγρασία οι περασμένες του πληγές

τα κόκκαλα του να τρυπούν.

Ένα-ένα τα κύματα γλιστρούσαν

με θράσος κάμποσο

για να εναποθέσουν άδεια κελύφη

κάθε χρόνο που περνούσε.

Εκεί που οι σταθμοί των τρένων δεν είχαν βαγόνια

για να επιστρέψει, δρομολόγια για να επιβιβαστεί,

έρωτες για να καταδικαστεί.

Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2021

7.Εσπερινή διερώτηση

 Μπορεί άραγε να φτάσει κάποιος στο Πορί,

δίχως να απορεί για εκείνα που δεν μπορεί;

Μπορεί άραγε ο άνεμος μπορεί,

το Ικάριο πέλαγος να απαρνηθεί και

από άλλες θάλασσες να παραπλανηθεί;

Μπορεί άραγε το μαζί να’ ρθει,

δίχως σαν το μικρό παιδί να φοβηθεί και

σαν πορθημένο κάστρο να λεηλατηθεί;

Μπορεί άραγε η νύχτα την αυγή να διαδεχθεί,

με την ψευδαίσθηση ότι το φεγγάρι ποτέ του

δεν θα την απαρνηθεί;

Και ετούτη η διερώτηση η εσπερινή

μπορεί αστεία να φανεί

όπως εκείνο το πρωί που το εγώ με το εσύ

πάλευε με το εμείς να ευθυγραμμιστεί.